Αναζητάμε απαντήσεις, προτείνουμε λύσεις, ανοίγουμε συζητήσεις με ειδικούς και ανθρώπους της καθημερινότητας, για όλα όσα μας απασχολούν από την υγεία , τη σχέση με το σώμα μας, το άγχος, την μοναξιά, την αυτοεκτίμηση και την αλλαγή, με την Ανδριανή Αγγελιδάκη.
Αντιθέσεις
Αυτή την Παρασκευή στις “Αντιθέσεις” μια μεγάλη συζήτηση για τις κοινωνίες και την βιωτική τους ψυχοσύνθεση, σε συνθήκες παγκόσμιας γυμνής μετάβασης και χαοτικών σχέσεων ισχύος.
Πως η υποχώρηση κοινωνιών , συλλογικού κοινού και των προσώπων από τον δημόσιο χώρο και την δημόσια συζήτηση και η περιχαράκωση στο όνομα της “ιδιωτικότητας” , οδηγεί σε σήψη, παρακμή, αυτοεγκλωβισμό και χειραγώγηση από συστήματα και εξουσίες …
Τι συμβαίνει στο άτομο , την ψυχοσύνθεση του και πως δρα και επιδρά στο νέο ψηφιακό κόσμο , οι προεκτάσεις στις νέες γενιές
Είμαστε “άρρωστες” κοινωνίες με διέξοδο μόνο στη “τάση” των αντικαταθλιπτικών και άλλων ψυχοτρόπων ουσιών ή κάτι άλλο συμβαίνει;
-Στο στούντιο των “Αντιθέσεων” ο ιερέας με το πλούσιο συγγραφικό έργο και σύμβουλος ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας, Χαράλαμπος Παπαδόπουλος- πατήρ Λίβυος
Στην εκπομπή καταθέτουν την οπτική τους οι :
-Αντώνης Ανδρουλιδάκης
MSc. Αναπτυξιακός και Κοινωνικός Ψυχολόγος, διδάσκων Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, Συγγραφέας
– και Ευγενία Σαρηγιαννίδη
Ψυχολόγος – Επιστημονική Διευθύντρια του Δικτύου Psy-Counsellors
– Η Κατάρρευση των κοινών αξιών και του κοινού ορίζοντα που κάποτε συγκρατούσε την κοινωνία
– Η ψευδαίσθηση επικοινωνίας μέσω οθονών, χωρίς πραγματική συνάντηση και παρουσία, η ραγδαία υποχώρηση του δημόσιου χώρου
– Πώς ο σύγχρονος πολιτισμός της “επίπλαστατης θετικότητας” που εξαφανίζει ατομικά και συλλογικά “τραύματα” οδηγεί στο άτομο-μονάδα, κλεισμένο στον εαυτό του
– Πως οι νέες γενιές μεγαλώνουν στην “φούσκα” μίας ζωής μόνο με στόχους, χωρίς σχέσεις και τα πρότυπα του “νικητή” σε μια πορεία που οι “ήττες” στιγματίζουν ως αποτυχία
– Πως ακτινογραφείται η Ελληνική κοινωνία μέσα από συλλογικά και ατομικά “τραύματα” και τι έχει αλλάξει;
-Μπορεί να ξαναγεννηθεί η κοινότητα του συλλογικού όταν έχει χαθεί το “γιατί” της ζωής;
– Πώς ο άνθρωπος ξαναβρίσκει το πρόσωπο, την ευθύνη, τη σχέση, πώς η κοινότητα παύει να είναι απλώς “συλλογικότητα” και γίνεται τρόπος ύπαρξης;